Pazartesi, Haziran 20, 2009 · Kategori: Atolye

Hesâb-ı Asgar-ı Nâmütenâhî

Hafif küf kokan merdivenlerin son basamağını indikten sonra yanımdaki şeyin hafifçe koluma dokunması ile sağa doğru döndüm. Etraf enikonu karanlıktı, aslında yanımdaki nesne olmasa idi zifiri karanlıktı demek daha doğru olurdu. Nesne, içimde  dikkatli adımlarla kendisini  izlemem gerektiği, yerlerin kaygan olduğu şeklinde bir his uyandırdı.  Bu durumu ancak böyle açıklayabiliyorum. Zira insana benzeyen, ancak kütlesi olmayan bu nesne ile aramızda konuşmadan bir iletişim oluşmuştu Suna’nın beni çağırdığı, bu terk edilmiş binaya   geldiğimden beri. 

Suna ile ayrıldığımız günden  itibaren geçen on bir  yıl boyunca bir tek kez bile görüşmemiştik.  Benim  için hava hoştu, ama Suna benden nefret ediyordu  ve bu nefret  ayrıldığımız gün ve onu terk ettiğim için başlamamıştı.

 Suna, birlikte olup da evlenmeye karar verdiğimiz ilk bir hafta dışında, benden hep nefret etmişti ve bu nefreti  evlendiğimiz günden başlayarak  iyice güçlenmiş, adeta ete kemiğe bürünerek bana hayatı zindan edecek boyutlara taşınmıştı.  Bir süre onun bu nefretinden dolayı  acı  çekmiş,  onun haklı olabileceği yanılsamasına kapılmış ve suçluluk duygusunun taşınamaz ağırlığını sırtımda hissetmiş ,  umarsızca taşımıştım ama,  zamanla asıl suçlunun ben olmadığımı keşfetmeye başlamıştım.  Babasıydı  gerçek hedefi ve ona duyduğu nefreti gizleyebilmek için babası  Şükrü  Bey’e  tutkulu bir sevgi görüntüsü geliştirmişti.  Nefreti ise bana doğrultmuştu.  

Telefondaki  sesi son derece ifadesizdi ve beni  şehir dışında  belediye tarafından kamulaştırılıp  yıkımına başlanmış olan  terk edilmiş  binalara çağırıyordu.  Çok şaşırmış ama belli etmemiştim.  Merakımı  kontrol  altında tutmaya çalışıp verdiği adrese  gittim.  
[Devam Edecek]
*Sonsuz küçük nicelikleri inceleyen hesaplama yöntemi.